Ja. Zasadniczo to nie widzę w tym dniu nic zniechęcającego, aczkolwiek nie zawsze tak było. Pamiętam jeszcze czasy (oj, odległe! )…

…liceum, kiedy koniec weekendu oznaczał początek wstawania o 7 rano i maszerowania do budy. Do tego jeszcze przedmioty, na których mogłem się pochlastać… Doskonale to pamiętam - każdy koniec weekendu był męczarnią, tęsknotą i oczekiwaniem do kolejnego. Myślę, że nie byłem w tych odczuciach odosobniony .

Zmieniło się troszkę na studiach dzięki zmniejszeniu się liczby “śmiardów“, czyli przedmiotów wybitnie nie leżących mi, żeby nie powiedzieć w ogóle mnie nie interesujących, oraz możliwości po prostu pojawiania się tylko na zaliczenia .

Jednak dopiero teraz mogę odetchnąć i z czystym sumieniem powiedzieć - lubię wszystkie dni tygodnia! Poza tradycyjnym umiłowaniem do weekendu pojawiło się… umiłowanie do tygodnia roboczego . No może nie do końca “umiłowanie“, ale po prostu wstaję rano w pierwszy dzień nowego tygodnia i wiem, że będę robił to co chcę robić. Idę do pracy zajmować się rzeczami, które mnie interesują. Które stanowią nierzadko wyzwania i intrygujące łamigłówki. Których wykonywanie daje satysfakcję. Które są potrzebne nie tylko mi w bliżej nieokreślonej przyszłości, ale po prostu innym ludziom. Z których korzysta kilka, kilkanaście, kilkaset i nawet kilkanaście tysięcy osób.

I jeszcze mi za to płacą .